Vet

“Als ik één persoon inspireer, dan is mijn doel bereikt.”

verhaal van conny

Conny was zich altijd al bewust van het gevaar van frituren en was daarom extra voorzichtig. Ze zorgde dat de frituurpan op een veilige plek stond en dat de kabel achterlangs ging. Toch liep het fout. “Helaas zit een ongeluk in een klein hoekje.”

Die bewuste zomeravond zou Conny met haar dochter de tuin aanpakken. “Omdat we geen zin hadden om te koken, besloten we even makkelijk te doen en de frituur aan te zetten.” Ze had de frituurpan buiten gezet en nog gecontroleerd of ze hem veilig kon aanzetten. “Maar toen ik over de kabel wilde stappen, bleef die aan mijn slipper hangen. Het gloeiend hete frituurvet vloog tegen de achterkant van mijn benen.” Ze ging naar binnen, maar de keukenvloer was glad. “Ik gleed uit door de kokend hete olie.”

Drie ambulances

Conny trok haar kleding snel uit en is onder de douche gaan staan. “Mijn dochter kwam achter mij aan en gleed ook uit in de olie. Ze heeft daarna 112 gebeld en voordat we het wisten, stonden er drie ambulances voor ons huis.” Conny werd in eerste instantie naar een ziekenhuis in Emmen gebracht. “Ik moest eigenlijk direct naar het brandwondencentrum in Groningen, maar de traumahelikopter kon niet landen. Er stonden teveel mensen te kijken en die wilden geen ruimte maken.”

“Ik heb geleerd dat mijn lichaam nooit meer wordt zoals voor het ongeluk”

Uiteindelijk belandde Conny in het brandwondencentrum en daar bleek dat ze ernstige brandwonden had opgelopen. “Ongeveer 20% van mijn lichaam was verbrand. Mijn benen, billen en linkerarm waren er slecht aan toe. Mijn dochter had gelukkig alleen blauwe plekken.” Ze lag zes weken in het brandwondencentrum in Groningen en onderging een huidtransplantatie. Inmiddels gaat het beter, maar Conny is nog bezig met haar nazorgtraject. “Ik merk dat de invloed van mijn brandwonden steeds minder wordt.” Vooral in het begin vond ze het erg om haar brandwonden te zien. “In het ziekenhuis heb ik geregeld gehuild. Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen.”

Huid als plastic

Toen ze het brandwondencentrum mocht verlaten, had ze thuis moeite met haar brandwonden. “Ik vond het invetten van de brandwonden lastig omdat ik op sommige plekken lang weinig tot geen gevoel had. Daarbij voelde mijn huid op sommige plekken als plastic.” Mede dankzij de fysiotherapie gaat het een stuk beter. “Ik heb mijn zelfredzaamheid voor een groot gedeelte terug. Hier ben ik heel blij mee omdat ik in het begin erg afhankelijk was van mijn dochter en andere mensen om mij heen.”

En dat was lastig. “Ik heb geleerd dat mijn lichaam nooit meer wordt zoals voor het ongeluk. De littekens horen nu bij mij.” Ze hebben haar ook kracht gegeven. “Ik heb nu het gevoel dat ik iets heel ergs toch mooi heb overleefd. Met bloed zweet en tranen, heel veel tranen zelfs. En dat met altijd een hele positieve instelling, zelfspot en humor.” 

“Vanaf het moment dat ik in de ambulance lag, heb ik tegen mezelf gezegd: ‘Dit kan ik!’”

Positief blijven

Hoewel Conny het hebben van brandwonden erg vervelend vindt, probeert ze niet in dat gevoel te blijven hangen. ”Het voelt misschien nu niet zo, en helemaal in het begin niet, maar er zijn genoeg positieve dingen. Leer weer van jezelf te houden en omarm wat je hebt meegemaakt. Wij hebben een strijd geleverd waar velen, gelukkig, geen weet van hebben. En nee, niet iedere dag hoeft positief te zijn. Een negatieve dag is ook oké. Die horen erbij.”

En wat wil Conny meegeven aan de lezers van haar verhaal? “Dat een ongeluk in een klein hoekje zit. En mocht het fout gaan, neem het jezelf niet kwalijk.“ Ze heeft het zichzelf dan ook vaak afgevraagd of zie iets had kunnen doen om het te voorkomen. “Maar dat antwoord krijg je nooit. Vanaf het moment dat ik in de ambulance lag, heb ik tegen mezelf gezegd: ‘dit kan ik’. Al zou ik op deze manier maar een persoon helpen, dan heb ik mijn doel al bereikt.”

Geef aan de Nederlandse Brandwonden Stichting…

… en maak het verschil voor brandwondenpatiënten tijdens hun herstel en daarna.

Ja, ik help mee

Eerste hulp