“De brandwonden zijn onderdeel van mijn verhaal, maar niet mijn volledige identiteit.” 

Acht uur oud was Susanne toen haar leven onverwacht een andere wending kreeg. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden, liep een kruik met kokend water leeg in haar wieg. Ze raakte zwaar verbrand aan haar benen en voeten en werd opgenomen in het brandwondencentrum in Beverwijk. Inmiddels zijn we ruim veertig jaar verder. De littekens zijn gebleven, net als de lichamelijke gevolgen. Maar Susanne wil vooral ‘gewoon’ Susanne zijn, niet in eerste plaats die ene met brandwonden. 

“Ik weet er natuurlijk niets meer van,” vertelt ze. “Mijn moeder hoorde mij huilen en toen ze bij de wieg kwam, was het al goed mis. De vellen hingen aan mijn benen en voeten.” De brandwonden bleken ernstig: ongeveer dertig procent van haar lichaam was verbrand. In de jaren daarna volgden ziekenhuisopnames, operaties en huidtransplantaties. Tijdens haar jeugd werd ze regelmatig geopereerd en kreeg ze fysiotherapie om haar enkels soepel te houden. 

De gevolgen van de brandwonden zijn blijvend. Haar voeten ontwikkelden zich anders doordat ze al zo jong beschadigd raakten. Vooral haar linkervoet geeft veel klachten. “Mijn voeten zijn minder stabiel en minder soepel dan gemiddeld. Ook heb ik chronische pijn en soms heftige zenuwpijnachtige aanvallen.” 

Tot haar elfde droeg Susanne orthopedische schoenen. Daarna besloot ze ermee te stoppen. “Ik wilde gewoon normale schoenen dragen.” Dat bleek niet per se makkelijk. Door het kwetsbare littekenweefsel ontstaan snel wondjes en slijten schoenen snel. Maar veel van die problemen had ze met de aangepaste schoenen ook. 

Als kind waren de littekens voor Susanne vrij normaal. In de puberteit veranderde dat. “Ik begon mij te schamen en probeerde mijn littekens te verstoppen,” vertelt ze. “Ik werd somber en ging mij richten op eten en afvallen. Waarschijnlijk omdat ik toch ergens controle wilde voelen.” 

Inmiddels kijkt ze daar anders naar. “Ik vind mijn littekens nog steeds niet altijd mooi, maar ik hoef ze niet meer te verbergen.” Die acceptatie kwam niet ineens, maar groeide langzaam. Juist doordat de brandwonden altijd aanwezig waren, leerde ze ermee leven zonder dat ze haar hele identiteit gingen bepalen. 

Dat is iets waar Susanne bewust mee bezig is. Ze merkt dat mensen met zichtbare littekens al snel worden gezien vanuit hun verhaal of beperking. Zelf wil ze liever verder kijken dan dat. “De brandwonden hebben absoluut invloed gehad op mijn leven, maar ik heb nooit gewild dat ze de hoofdrol zouden spelen.” 

Nog steeds merkt ze dagelijks de fysieke beperkingen. Wandelen, sporten en actief bezig zijn, dingen waar ze juist zo van geniet, leveren vaak klachten op. Toch probeert ze zich daar niet door te laten tegenhouden. “Ik heb mij vooral ontwikkeld doordat ik altijd ben blijven doen wat ik wilde doen.” 

En misschien vat dat haar verhaal nog wel het beste samen. Niet de brandwonden staan centraal, maar de persoon erachter. “Ik hoor andere mensen vaak zeggen dat brandwonden ze hebben gebracht waar ze nu zijn. Ik kan natuurlijk niet ontkennen dat ze altijd een flinke rol in mijn leven hebben gespeeld. Toch heb ik mijn brandwonden nooit de hoofdrol willen laten spelen. Ik word liever gezien als Susanne,” zegt ze. “Met al mijn eigenschappen en kwaliteiten, en die toevallig ook brandwonden heeft.”