“Ik heb mijn leven na het ongeluk direct weer opgepakt”

In het voorjaar van 2022 was het gezin van Marit bezig met een verbouwing. Omdat de keuken tijdelijk niet gebruikt kon worden, hadden ze een mobiel keukenblok gemaakt om toch te kunnen koken. Niemand had verwacht dat een klein moment in de keuken zulke grote gevolgen zou hebben.

De vader van Marit is elektricien en had ervoor gezorgd dat ze tijdens de verbouwing gewoon konden koken. “Op een ochtend wilde ik ontbijt maken. Ik trok de middelste lade open, maar die zat vast aan de onderste lade. Daardoor viel het hele keukenblok om. Er stond een soeppan met bouillon op en dat kwam over mij heen.”

De hete bouillon kwam over haar linker onderarm en beide bovenbenen. “Gelukkig was iedereen thuis. Mijn moeder is meteen met mij onder de douche gaan koelen en mijn zus belde 112.” Marit werd met de ambulance naar het ziekenhuis in Almelo gebracht. Al snel bleek dat haar brandwonden ernstig waren en werd ze doorgestuurd naar het brandwondencentrum in Groningen. “Normaal is dat een rit van een uur en 20 minuten, maar met de ambulance duurde het nu maar 40 minuten.”

Marit lag daar vier weken. Die periode heeft ze, ondanks alles, als positief ervaren. “Het personeel was ontzettend betrokken en laagdrempelig. Daardoor voelde ik mij niet alleen patiënt.” Zelfs de verbandwissels, die vaak als zwaar en pijnlijk worden ervaren, herinnert ze zich op een bijzondere manier. “We waren vaak gewoon aan het praten en lachen tijdens de verbandwissel. Het deed pijn, maar het voelde ook als een fijn moment.”

Na vier weken en een huidtransplantatie mocht Marit weer naar huis. Dat viel samen met haar examenjaar. “Ik moest me meteen weer focussen op school. Ik heb zelfs nog toetsen gemaakt vanuit het ziekenhuis, zodat ik examen mocht doen.” Ook na thuiskomst bleef het een uitdaging. “De week erna moest ik nog een paar toetsen inhalen. Ik weet niet hoe ik het heb gedaan, zeker omdat ik zware pijnmedicatie gebruikte, maar het is me gelukt.”

In de periode na het ziekenhuis kwam Marit regelmatig terug voor controles. In het begin elke drie dagen, later werd dat steeds minder vaak. “Ik moest anderhalf jaar een drukpak dragen. Toen ik dat eindelijk niet meer hoefde, voelde dat echt als een bevrijding.”

Het ongeluk heeft haar niet tegengehouden om door te gaan met de dingen die ze belangrijk vindt. “Na mijn examen ging ik met vrienden op reis. Ondanks het drukpak, de littekens en het feit dat ik niet in de zon mocht, heb ik een geweldige tijd gehad.” Het typeert hoe Marit in het leven staat. “Ik heb mijn leven na het ongeluk direct weer opgepakt. Natuurlijk met aanpassingen, maar ik heb me er niet door laten tegenhouden.”

Zelf heeft Marit weinig last gehad van mentale gevolgen. Voor haar gezin was dat anders. “Er was veel schuldgevoel, terwijl dat nergens voor nodig is. Het was een ongeluk.” Wel viel het Marit aan het begin op dat er veel naar haar gestaard werd zonder dat mensen vroegen wat er was. “Gelukkig had ik dat uiteindelijk niet meer door. En als ik het vervelend vond, sprak ik mensen daar ook gerust op aan.”

Wat Marit vooral belangrijk vindt, is dat er meer begrip komt voor wat er na een brandwondenongeval gebeurt. “Veel mensen denken dat het zwaarste deel in het ziekenhuis ligt. Dan is het zichtbaar dat je patiënt bent. Maar eigenlijk begint het pas echt als je thuis bent en moet herstellen en je leven weer oppakken. Daar mag best meer aandacht voor zijn.”