“Ik voelde geen pijn, maar mijn voet verbrandde van binnenuit” 

Eind november 2025 verandert het leven van Mara abrupt. Wat begint als een poging om wintertenen te verlichten, eindigt in een derdegraads brandwond, meerdere operaties en het verlies van drie tenen. De oorzaak: elektrische skisokken. 

Mara is geboren met een open rug (spina bifida). “Hierdoor voel ik vanaf mijn middel naar beneden geen pijnprikkels,” legt ze uit. “Ik voel wel warm en koud, maar geen pijn. Dat maakt dat je risico’s soms anders inschat.”  

Al meerdere jaren kampt Mara met wintertenen. Op advies van een dermatoloog kreeg ze te horen dat verwarmde skisokken een oplossing konden zijn. “Die zouden de doorbloeding stimuleren en je voeten warm houden.” 

Goed verdiept in elektrische skisokken
In eerste instantie voelde het advies niet goed. “Ik dacht: hoe kun je dat nou aanraden bij iemand met verminderd gevoel? Dat ga ik dus niet doen.” Toch besloot ze afgelopen jaar, toen de klachten al vroeg in september terugkeerden, zich er opnieuw in te verdiepen. Ze onderzocht het materiaal, las over de werking en kocht uiteindelijk een duur paar sokken. “Als er iets misgaat, dan zie ik het direct, nam ik aan. Ik smeer mijn voeten in, ik controleer ze. Dan stop ik op tijd.” 

Maar zo liep het niet. Mara droeg de sokken twee weken lang, van ’s ochtends tot ‘s avonds. “Ik voelde niks. Behalve dat mijn voeten soms juist steen- en steenkoud aanvoelden. Achteraf weet ik: dat was al fout.” De verbranding ontstond langzaam, van binnenuit, precies op de plek van het verwarmingselement. 

Op een ochtend werd ze wakker in een doorweekt bed. “Ik dacht eerst: wat is dit? Heeft een van de kinderen hier gelegen?” Toen ze het dekbed opensloeg, zag ze het meteen. “Mijn voorvoet was één grote brandblaar. Alsof je er kokend water overheen had gegooid.” 

Opgestapelde verbranding
Mara bleef opmerkelijk rustig. Dat komt niet alleen door haar beperkte gevoel, maar ook door haar medische geschiedenis. Haar andere been is eerder geamputeerd na een infectie. “Je wordt mondiger. Je neemt niet alles meer zomaar aan.” Toch was de situatie ernstig. In het streekziekenhuis in Doetinchem werd zelfs gesproken over amputatie van de hele voet.  

Mara vroeg een second opinion aan en kwam terecht in het Brandwondencentrum in Beverwijk. “Daar zeiden ze meteen: dit soort verbrandingen komt vaker voor. Vooral bij ouderen, kleine kindjes en mensen met verminderd gevoel. Bijvoorbeeld door elektrische dekens, stoelverwarming, elektrische kruiken of warmtekussens. Het is een opstapelende verbranding, net als bij de zon. Eén dag merk je niks, maar na meerdere dagen is de schade groot.” 

Uiteindelijk konden in Beverwijk twee tenen worden gered, maar de eerste drie, vanaf de grote teen, moesten worden geamputeerd. Inmiddels heeft Mara zes operaties achter de rug. “Ze hebben nu kunsthuid geplaatst, omdat de huidtransplantatie op het bot niet lukte. Die kunsthuid zorgt ervoor dat bloed- en haarvaten kunnen aangroeien. Daarna hopen ze opnieuw huid te transplanteren.” 

Gebrek aan waarschuwing
Wat haar het meest bezighoudt, is het gebrek aan waarschuwingen. “Waarom staat er nergens duidelijk: pas op, brandgevaar? De sokken kunnen opwarmen tot 68 graden. Een verbranding kan al vanaf 42 graden ontstaan. Dat weet bijna niemand.” Ze maakt zich vooral zorgen om kwetsbare groepen. “Senioren die in slaap vallen. Baby’s met elektrische kruiken. Kinderen met wintertenen. Je denkt: lekker warm, maar soms is het kwaad dan al geschied.” 

Mara wil niemand beschuldigen. “Het gaat mij niet om aanklagen. Het gaat om preventie. Begin bij de basis: doe dit soort dingen gewoon niet zonder duidelijke waarschuwing.” Ze deelt haar verhaal om anderen te behoeden voor hetzelfde lot. “Ik wist dit niet. En als ik het al niet wist, wie dan wel?”