“Mees is niet meer ‘perfect’, maar toch is hij perfect” 

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat ondervond Loes van Diessen-Willems in 2021, toen ze samen met haar zoontje Mees, net twee jaar oud, in de keuken stond bij een kennis. Na het inschenken van de koffie, draaide Loes zich heel even om. In dat ene moment kreeg Mees het kopje hete koffie te pakken. “Eerst viel er een scheut over zijn kin, maar daarna ging het hele kopje over zijn borst. We hebben meteen gekoeld en een ambulance gebeld,” vertelt Loes. 

Omdat het ziekenhuis in Den Bosch aangaf de juiste zorg te kunnen leveren en het dichter bij huis was dan het brandwondencentrum, kozen Loes en haar man er eerst voor om daar te blijven. Mees lag er twee dagen; daarna werden ze naar huis gestuurd. “De volgende ochtend lag zijn hele verband eraf en keken we tegen een grote, open wond aan,” aldus Loes. Ze reden direct terug naar het ziekenhuis, waar Mees een traumatische ervaring opliep. “Toen heb ik gezegd: ik neem hem niet meer mee naar huis. Dit voelt niet goed.” Ze kregen daarop een doorverwijzing naar het brandwondencentrum in Rotterdam. 

Een wereld van verschil 
“Daar kwamen we in een expertisecentrum terecht. Vanaf het eerste moment stond er een team klaar: artsen, verpleegkundigen en maatschappelijk werkers. Iedereen wist precies wat nodig was. Dat was echt een wereld van verschil,” zegt Loes. Mees bleef er ruim een week, en daarna volgden maanden van intensieve zorg. Om infecties te voorkomen, reden Loes en haar man meerdere keren per week op en neer naar Rotterdam. 

Het herstel was zwaar. “Zijn litteken groeide door tot een groot, dik litteken. Hij had veel last van jeuk en trekken.” Inmiddels heeft Mees meerdere operaties achter de rug en staat er opnieuw een ingreep gepland. Toch gaat hij er zelf bewonderenswaardig luchtig mee om. “Voor hem is het normaal. Als iemand vraagt wat er gebeurd is, zegt hij gewoon: ‘Ik heb koffie geknoeid.’ Wij geven hem mee dat je ook met een brandwond kei-uniek bent.” 

Gezin sterker dan ooit 
Voor het gezin was het een zware periode. Toch benadrukt Loes vooral de kracht die ze samen vonden: “We zijn er als gezin tien keer sterker uitgekomen. We blijven altijd met elkaar in gesprek en steunen elkaar waar het nodig is.” 

Ze wil ook anderen iets meegeven: “Een ongeluk gebeurt in een split second. Het was maar één klein kopje koffie, en toch derdegraads brandwonden. Je denkt vaak: dat overkomt ons niet. Maar het kan écht iedereen gebeuren.” 

Iets terugdoen 
De goede zorg in Rotterdam liet een diepe indruk achter. “Ik heb altijd gezegd: als ik iets terug kan doen, dan ga ik het doen. Dit is mijn manier.” Daarom loopt Loes op 12 oktober de halve marathon van Eindhoven, om geld in te zamelen voor de Brandwonden Stichting. “Met brandwonden ben je niet zomaar klaar, de littekens draag je een leven lang bij je.” 

Steun Loes 
Wil jij Loes steunen in haar actie voor kinderen zoals Mees?