“Je hoeft je niet te schamen voor je littekens. Elk litteken heeft een verhaal.”

Wat een gezellige avond met vrienden had moeten worden, verliep voor Jai-Lana anders dan verwacht. Op 14-jarige leeftijd liep ze ernstige brandwonden op door een ongeluk met wasbenzine bij een vuurkorf. Nu deelt ze haar verhaal om anderen te waarschuwen. “Het hoeft maar een keer fout te gaan en bij mij was dat het geval.”

Op die bewuste avond was Jai-Lana met vrienden bij de keet. “We waren met vrienden en deden een drankje. Zoals je op die leeftijd doet. Later ging de vuurkorf aan en haalde iemand er wasbenzine bij. Het begon met een druppeltje, maar het werd steeds groter. Totdat op een gegeven moment iemand de hele fles leegspoot en er een steekvlam kwam.”

Steekvlam
Jai-Lana stond niet dicht bij de korf, maar de steekvlam kwam volledig haar kant op. “Ik vloog heel snel in brand. Ze hebben mij geblust met bier en zand. Iemand heeft toen snel mijn broek uitgetrokken, want dat hadden we geleerd. Het bleek niet veel meer uit te maken, want mijn benen waren al erg verbrand.”

De ouders van een vriend hebben Jai-Lana meteen onder de douche gezet. “Ik weet nog dat ik heb gezegd: ‘Ik ga hartstikke dood hier’. Daarna weet ik weinig meer. Ik werd pas weer wakker onder de douche. Zijn moeder had toen ook al de ambulance gebeld en gelukkig kwam die snel.”

Omdat de brandcard de draai van de trap niet kon maken, moest Jai-Lana zelf de trap af. “Ik was pas 14 en had regels meegekregen van mijn ouders. Toen ze mij op de brancard wilden zetten, wilde ik eerst mijn ouders bellen. We hadden afgesproken dat ik zou bellen als ik ergens anders naartoe zou gaan. Ik moest natuurlijk naar het ziekenhuis en dat wilde ik ze laten weten. Dat kon helemaal niet, want ik zat onder de blaren en mijn telefoon was gesmolten. Ik ging alleen niet de brancard op voordat mijn ouders het wisten.”

Brandwondencentrum
Eenmaal in de ambulance werd Jai-Lana snel verdoofd. Ze werd naar het ziekenhuis in Almelo gebracht. Vanuit daar werd ze direct naar het brandwondencentrum in Groningen doorgestuurd. Haar ouders waren inmiddels op de hoogte van wat er was gebeurd en zijn zo snel mogelijk naar haar toegekomen. “In het brandwondencentrum begon het pas echt. Ik wist niet wat mij te wachten stond. Ik wist dat het niet goed was, maar had niet verwacht dat het zó ernstig was. Hiervoor wist ik niet eens wat een brandwond was.”

Jai-Lana had het zelf niet snel door, maar in het brandwondencentrum wisten ze wel dat ze langer zou moeten blijven. “Ze zeiden heel lief dat ik die avond nog niet naar huis mocht. Uiteindelijk bleek dat ik pas na 9,5 week naar huis zou gaan. De pedagogische medewerkers hebben uitgebreid de tijd genomen om mij dit uit te leggen. Ik zal dat nooit vergeten. Ze vertelden alles over de behandeling en de littekens. Ze maken het verblijf en alles eromheen zoveel makkelijker.”

Scootmobiel
Ondanks de goede begeleiding vanuit het brandwondencentrum, was het thuis pittig en vooral wennen. “Lopen of fietsen ging niet meer; dat moest ik echt opnieuw leren. Je bent veel aan huis gekluisterd. Gelukkig kwamen vrienden en familie vaak langs. Samen keken we vooral naar wat er wel kon. Zo heeft mijn vader een scootmobiel geregeld zodat ik gewoon met vrienden naar school kon. Dat iedereen zo voor mij klaarstond, daar was ik zo blij mee!”

Inmiddels is het ongeluk 12 jaar geleden en leert Jai-Lana leven met de littekens. “Juist door wat ik heb meegemaakt, ben ik geworden wie ik ben. De littekens maken mij niet zo erg uit, maar de pijn blijft. Het is niet altijd makkelijk, maar je wordt er heel sterk door. Mensen zeggen wel eens dat ze het heel stoer vinden, maar voor mij is het de normaalste zaak van de wereld.”

En juist daarom wil ze haar verhaal delen. “Je hoeft je niet te schamen voor je littekens. Elk litteken heeft een verhaal. Probeer niet te oordelen, maar juist vragen te stellen als je iets wilt weten.” Ook hoopt Jai-Lana dat mensen iets kunnen leren van haar verhaal. “Je hoort vaak dat mensen niet weten hoe gevaarlijk zo’n brandbare vloeistof is, totdat het misgaat. Bij mij ging het verkeerd. Mensen zijn zich niet altijd bewust van de gevaren, maar probeer te leren van mijn verhaal en gebruik het gewoon niet.”