“Ik ben nog altijd bang voor vuur.”

Dat een ongeluk in een klein hoekje zit, heeft Gre aan den lijve ondervonden. Tijdens het koken liep ze ernstige brandwonden op. “Ik stond vlees te braden, maar rook opeens iets vreemds. Toen zag ik dat mijn blouse in brand stond. Het is inmiddels al een aantal jaar geleden, maar ik ben nog altijd bang voor vuur.”

Het was een zomerse dag in juli, toen de 64-jarige Gre toevallig een katoenen blouse had aangetrokken. “Achteraf mazzel. Ik was in de keuken, toen ik opeens iets vreemds rook. Toen zag ik dat mijn blouse in de brand stond. Ik riep mijn man en heb de blouse uitgetrokken. De douche was vlakbij, dus heb ik direct gekoeld. Alleen door de schrik heb ik met koud water gekoeld. Ook kon ik er niet goed bij, omdat de brandwonden onder mijn oksel zaten.”

Toen Gre 5 minuten onder de douch had gestaan, is ze naar haar buurvrouw gelopen voor hulp. Haar man hield ondertussen de uitbrandende blouse in de keuken in de gaten. “De buurvrouw zei meteen dat ik er geen zalf op mocht smeren en dat ik naar de huisartsenpost moest. Toen we daar kwamen, gaven ze aan dat ze het niet zo erg vonden. Ik had ook weinig pijn, achteraf was dat een slecht teken natuurlijk. Ze hebben het verbonden en moest ik elke dag terugkomen. Ik heb nog gevraagd of ik niet naar het Maasstad Ziekenhuis moest, maar dat vonden ze niet nodig.”

“Ze schrok zo erg dat ze er meteen twee dokters bijhaalde.”

Omdat het niet goed voelde, is Gre toch een aantal dagen later naar de huisarts gegaan. “Toen ik daar binnenkwam en aan de doktersassistent vertelde wat er was gebeurd, schrok ze zo erg dat ze er meteen twee dokters bijhaalde. Die zagen meteen dat het om ernstige brandwonden ging, dus hebben ze mij direct naar het brandwondencentrum in Rotterdam gestuurd.”

Eenmaal in het brandwondencentrum vroegen de artsen aan Gre waarom ze niet eerder was gekomen. Gelukkig kreeg ze daar meteen de zorg die ze nodig had. “We hebben eerst afgewacht of de huid meegroeide, maar dat gebeurde helaas niet. Daarom ben ik na drie weken alsnog geopereerd. Helaas kreeg ik na de operatie een infectie, maar ook toen ben ik heel goed geholpen door het brandwondencentrum.”

Het ongeluk heeft een blijvende impact gehad op Gre. Zo heeft ze thuis ook een aantal dingen aangepast om de kans op herhaling te verkleinen. “We zijn overgestapt van gas naar inductie. Ook hebben we pannen gekocht waar de handvatten niet warm kunnen worden. Zo kunnen mijn handen niet verbranden. Dat voelt toch prettiger.”

Gre merkte wel dat ze het lastig vond als er ergens brand in haar omgeving was. Ook durfde ze lang niet in de zomer in een open blouse, omdat mensen haar littekens konden zien. Toen vertelde een verpleegkundige in het brandwondencentrum over de brandwondendag. “Ze gaf aan dat dit speciaal voor mensen met brandwonden was. Toen ik de eerste keer ging, was ik best emotioneel. Nu ga ik ieder jaar en helpt het om alles een plekje te geven.”