“In een paar seconden veranderde ons leven voorgoed.”

Oudjaarsdag 2023 verloopt voor het gezin van Berdien en Mark aanvankelijk rustig, maar van het ene op het andere moment verandert dat in een nachtmerrie. Hun jongste zoon loopt ernstige brandwonden op door een steekvlam. Ze brengen oud & nieuw door in het ziekenhuis.

Berdien en Mark bereidden zich thuis voor op oud en nieuw. In de tuin wil Mark een vuurton aansteken, iets wat hij vaker heeft gedaan. Daarbij gebruikt hij brandbare vloeistof. “We weten nu hoe gevaarlijk dat is en zouden het nooit meer doen,” vertelt Berdien. Hun zoons Brent van dertien en Hidde van negen staan erbij.

Op dat moment ontstaat er een steekvlam. “Zowel Brent als Hidde kregen het vuur op zich. Brent had een spijkerbroek en een jas aan en kon het zo uitvegen. Alleen Hidde had een trainingspak aan. Zijn buik en bovenbenen stonden in de brand.” Hidde rende in paniek de steeg in, terwijl Berdien juist naar boven ging om de douche aan te zetten. 

Mark trekt bij Hidde de kleding uit en ze beginnen direct met koelen. “Door de adrenaline belde ik meerdere keren naar de huisarts en uiteindelijk hing ik met 112 aan de lijn.” Gelukkig begrepen ze de ernst van de situatie en stuurden ze direct een ambulance.

De ambulance is snel bij hun thuis en het personeel legt Hidde aan een infuus en geeft hem pijnstilling. “De vraag was of we per helikopter of ambulance zouden gaan. Omdat het qua tijd weinig uit zou maken, gingen we met de ambulance.” In het ziekenhuis in Groningen wordt duidelijk hoe erg de verwondingen zijn. “Hidde was voor 30% verbrand.”

Van oud en nieuw naar het brandwondencentrum

De volgende dag volgde de overplaatsing naar het brandwondencentrum in het Martini Ziekenhuis. Bij aankomst ervaarden ze iets bijzonders. “Het voelt alsof er een deksel opengaat en er een specialistisch team tevoorschijn komt. Dat gaf veel vertrouwen.”

Hidde kreeg direct intensieve zorg. Berdien kon gelukkig verblijven in het Kiwanis Huis. Zo kon ze dicht bij Hidde blijven. “Hij werd onrustig als ik wegging en deze verdeling werkte voor ons het beste.” Mark reist veel op en neer tussen huis en ziekenhuis, om er ook voor Brent te zijn.

Hidde lag uiteindelijk vijf weken in het brandwondencentrum. Op dag twee maakten artsen scans van zijn brandwonden. “Hier werd duidelijk dat huidtransplantaties nodig waren. In totaal onderging hij er twee tijdens zijn opname.”

Voor Berdien was het dubbel om er als moeder en verpleegkundige te zijn. “Je ziet dingen waarvan je denkt: dit moet nu gebeuren, want je kent je eigen kind. Tegelijk moet je je houden aan de procedures van het brandwondencentrum. Dat botste soms.” De hoofdverpleegkundige sprak hierover met haar. “Dat ik eigenlijk twee rollen had, werkte vaak juist fijn voor de verpleegkundigen in het ziekenhuis. Voor mezelf was het soms lastig welke pet ik op had.”

Ze mochten naar huis, maar moesten de huidtransplantatie op Hiddes buik goed in de gaten houden. De kans was groot dat deze niet zou aanhechten. Omdat Berdien zelf verpleegkundige is, nam zij een groot deel van de wondzorg op zich. “Soms was ik vier uur bezig met het wisselen van verband.” Er kwam ook nog een kinderthuisverpleegkundige, zodat ik gewoon alleen even zijn moeder kon zijn, maar dit sloot niet goed aan. “Hidde vond het moeilijk als hij de regie uit handen moest geven en het vaste schema werkte niet goed voor hem. Dus hij ging vaak in verzet.”  

Na een derde huidtransplantatie werd de wondverzorging langzaam afgebouwd en kreeg Hidde drukkleding. “Hidde had een doel: begin juni wilde hij in de booster kunnen op het dorpsfeest. Hiervoor moesten de wonden op zijn buik dicht zijn en moest hij drukkleding aan. Maar het is hem gelukt!”

Terug naar school en omgaan met reacties

Nog voordat Hidde echt terug naar school ging, bezocht hij samen met pedagoog Jan-Kees zijn klas. “Hij zat nog in een rolstoel met verband om zijn buik en benen, maar het bezoek verliep goed. Hidde had al veel contact gehad met zijn klas via videobellen. In het brandwondencentrum hing zijn kamer ook vol kaarten en cadeaus.”

Toch kreeg hij later te maken met pesten. Onbegrip over littekens speelde daarbij een grote rol. “Toen is Jan-Kees nog een keer naar school gekomen om uitleg te geven. Dat hielp. De opmerkingen werden minder doordat klasgenoten beter begrepen wat brandwonden en littekens zijn.”

Hidde pakt zijn leven weer op. Hij zwemt, praat open over wat hij heeft meegemaakt en heeft hulp gehad om herinneringen te verwerken. “Vuurtonnen, barbecues, harde wind en hevige regen blijven lastig. Ze roepen associaties op met het ongeluk.” Met hulp, van onder andere EMDR-therapie, leert hij hiermee omgaan.

De impact op het hele gezin

Het ongeluk raakte het hele gezin. Brent zag alles gebeuren en moest thuis de politie opvangen terwijl zijn ouders in het ziekenhuis waren. Hij had herbelevingen en vond vooral de wonden van zijn broertje in het begin moeilijk om te zien. “We zijn daar altijd open over geweest met elkaar. Ook over dat Hidde zijn oude benen niet terugkrijgt en dat dit het nieuwe normaal is.”

Ook voor de ouders is het een emotionele achtbaan. Schuldgevoel speelt een grote rol en hiervoor krijgen ze nog kort psychologische hulp. “Je gaat door een hel, maar je komt er ook sterker uit. Gelukkig had de verpleegkundig specialist door dat we als gezin een goede basis hadden waar we op konden bouwen.” Mark blijft worstelen met schuldgevoel, met name als hij Hidde ziet in zijn boxershort. Gelukkig gaat het stap voor stap beter. “De nazorg is pas driekwart jaar afgerond, dus het is logisch dat het nog niet afgesloten voelt.”

Hidde zelf laat een enorme veerkracht zien. “Hij is nuchter, opgewekt en enthousiast. Hij zei tegen zijn vader op de tweede dag in het ziekenhuis: pap, het was een ongeluk; het is niet jouw schuld.” Wat vooral blijft, is het meebewegen met wat Hidde nodig heeft. “Ergens logeren lukt op dit moment niet. Heimwee is dan te sterk aanwezig.”

Berdien heeft een duidelijke boodschap voor andere ouders: “Trek je kind geen synthetische kleding aan bij een barbecue, vuurkorf of vuurwerk. Doe een spijkerbroek aan. Negen van de tien keer gaat het goed. Die ene keer niet. En als het misgaat, praat erover. Stop gevoelens niet weg. Verdriet mag er zijn. Blijf bij jezelf en laat je niet leiden door social media of de buitenwereld.”